نامهء 20 از نامه‌هاى آن بزرگوار به زياد ابن ابيه ، هنگاميكه در حكومت بصره قائم و جانشين عبد اللّه ابن عباس بود و عبد اللّه آنهنگام از جانب آن حضرت بر بصره و اهواز و فارس و كرمان حكم فرما بود ( كه در آن او را از خيانت به بيت المال منع فرموده و بر حذر ميدارد . 1 مينمايم صادقانه بر خدا سوگند ياد * از طريق اعتماد و با كمال انقياد گر بدانم كه خيانت كرده‌اى كم يا زياد * در فضاحت آگهى سازم بهر كوى و بلاد گر ز بيت المال ما بر خويش دادى اختصاص * ( با فضيخت از تو خواهم خواست بين عام و خاص ) گر كنى امر مرا در صرف ثروت بر خلاف * عاملى باشى خطر زا بر فساد و اختلاف سخت گيرم آن زمان بر تو نهان و آشكار * با گران پشتى كنم ، در بين مردم بىوقار از مقام و منصب خود مينمايم بر كنار * بين مردم ميشوى آنگاه زار و پست و خوار گيرمت آنچه ز بيت المال بردى رايگان * ( بذل كردى بر كسان خويش و خوردى رايگان ) گيرمت آنچه ربودى و به خود اندوختى * ( خرمنى را كه تو در نار هوس‌ها سوختى ) آنچنانكه مفتقر « 1 » باشى ، مغرقّ « 2 » در ملال * ناتوان از بردن بار مؤنت « 3 » بر عيال ) زنده باد آنكس كه او شايسته باشد بر درود * ( ناهيا ) بيدارمان كرد اين بيان و اين سرود پايان نامهء 20

--> ( 1 ) مفتقر فقير و ناتوان شده ( 2 ) مغرقّ غرق گشته ( 3 ) مؤنث مخارج روز